Η Φλωρεντία, θα σε εκπλήξει με πολλούς τρόπους

29 Mar 2026 #μουσεία #κανόλι #πίτσα #Φλωρεντία #αναγέννηση #Ιταλία #ταξίδι

Πήγα λοιπόν στη Φλωρεντία, μια πόλη που ερωτεύτηκα και παρασύρθηκα από την ομορφιά της.

Αν πιστεύεις βέβαια πως θα τη βγάλεις χαλαρά με ένα gelato στο χέρι, αυταπατάσαι.

Υπάρχει συνωστισμός, ουρές στα μουσεία, μέτρια οργάνωση, αλλά και μοναδικές στιγμές.

Ετοιμάσου για περιπέτεια, σε μια πόλη που στην κυριολεξία είναι ανοιχτό Μουσείο!

Ξεκινώ από τα βασικά, τα UFFIZI, τα γραφεία δηλαδή των Μεδίκων. 

Εδώ, αν μπορούσαν να μιλήσουν οι τοίχοι, θα μάθαινες τόσα πολλά για τις μηχανορραφίες της εποχής!

Είδα Botticelli, Da Vinci, Michelangelo… και όταν κοίταξα το ρολόι μου είχα περάσει 4 ώρες θαυμάζοντας μόνο τα πολύ βασικά εκθέματα.

Άπειρος κόσμος, από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα ξαναγυρίσω να δω και τα υπόλοιπα.

Επόμενη στάση το Palazzo Pitti, το “σπίτι” των Μεδίκων.

Μάλλον δεν ήξεραν τη λέξη μινιμαλισμός οι τύποι.

Υπάρχει τόσος πλούτος, τόση χλιδή εκεί μέσα, κι αισθανόμουν πως οι δούκες με κοιτούσαν από τα πορτρέτα τους, υποτιμητικά, καθώς κυκλοφορούσα ανάμεσα στα έργα τέχνης με τζην και ταπεινα sneakers.

Η επίσκεψη στο φαρμακείο Santa Maria Novella σε μεταφέρει στο παρελθόν.

Δε θα μπορούσα άλλωστε να μην δω το φαρμακείο που λειτουργεί από το 1221.

Μιλάμε για το παλαιότερο φαρμακείο του κόσμου, μπαίνεις και μοσχοβολά τριαντάφυλλο, ίριδα, λεβάντα και παλιά βότανα.

Υπάρχουν τοιχογραφίες, έπιπλα αιώνων και όργανα εργαστηρίου.

Οι θολωτές οροφές και οι ξύλινες προθήκες δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα που σε κάνει να μιλάς χαμηλόφωνα.

Οι μοναχοί έφτιαχναν εδώ ελιξίρια κι αρώματα για την Αικατερίνη των Μεδίκων.

Σήμερα πουλά ολοκληρωμένες σειρές με σαπούνια, αρώματα, αφρόλουτρα, σαμπουάν, κρέμες προσώπου και σώματος, αρωματικά κεριά, σε τιμές που ζαλίζουν είναι η αλήθεια.

Πάντως, οι υπάλληλοι είναι εξαιρετικά ευγενικοί κι εξυπηρετικοί.

Πήρα ένα σαπούνι τυλιγμένο σε χαρτί που έμοιαζε με έργο τέχνης, το έβαλα στη βαλίτσα μου και μοσχοβολούσε μέρες μετά.

Στη Φλωρεντία περπάτησα πολύ, πάρα πολύ, νομίζω πως κάθε μέρα έκανα γύρω στις 20000 βήματα.

Τα πόδια μου κάθε βράδυ έβγαζαν φωτιές.

(Καλά που πήρα μαζί μου κρέμα για κουρασμένα πόδια.)

Δε θέλεις αυτοκίνητο στη Φλωρεντία, θέλεις όμως γερά πόδια κι αναπαυτικά παπούτσια.

Οι αποστάσεις φαίνονται μικρές, αλλά τα πλακόστρωτα καταπονούν τα γόνατα.

Επιβίωσα πάντως, έστω και με μερικές φουσκάλες.

Και ο κόσμος; Άπειρος, και να φανταστείς πήγα μήνα Μάρτιο, όχι σε high season.

Αλλά η μαγεία είναι εκεί: περπατάς δύο στενά πέρα από την Ponte Vecchio και βρίσκεσαι σε περιοχές που δεν έχουν χάσει το χρώμα τους και βλέπεις τους Ιταλούς ν’ απολαμβάνουν τον καφέ και το γλυκό τους.

Σε μια τέτοια βόλτα λοιπόν, ανακάλυψα τα Buchette del Vino, δηλ. τις τρύπες του κρασιού.

Είναι μικροσκοπικά παραθυράκια χαμηλά στους τοίχους παλιών αρχοντικών σπιτιών.

Υπάρχουν από την εποχή της πανούκλας, όταν οι ευγενείς πουλούσαν κρασί απευθείας στο δρόμο, χωρίς να έρχονται σε επαφή με τον πελάτη.

Ακόμη και σήμερα, μπορείς, σε κάποια που λειτουργούν, να χτυπήσεις το κουδούνι και να αγοράσεις ένα ποτήρι Chianti, για το δρόμο. 

Μεταξύ των επισκέψεων σε μουσεία κι εκκλησίες, έκανα στάσεις, απαραίτητες για ανεφοδιασμό με καύσιμα: πίτσα, μακαρονάδες, πανίνι, γλυκά, (κυρίως τα τελευταία).

Δεν πίνω αλκοόλ, οπότε δεν μπορώ να σου μιλήσω για το Chianti, πάντως οι περισσότεροι συνταξιδιώτες μου ενθουσιάστηκαν.

Και φυσικά έκανα λίγο shopping.

Ολόκληροι δρόμοι μυρίζουν δέρμα, βλέπεις μόνο μαγαζιά που πουλούν από ζώνες και γάντια μέχρι δερμάτινα πανωφόρια και υπέροχες τσάντες.

Οι ποιότητες και οι τιμές καλύπτουν όλα τα γούστα και τα βαλάντια.

Πάντως δεν είδα κιτς πράγματα, οι Ιταλοί έχουν ανεπτυγμένο γούστο και ισορροπούν κατά τη γνώμη μου πολύ άνετα ανάμεσα στην παράδοση, το μοντέρνο, το κλασσικό, το λίγο εκκεντρικό.

Εκτός από τα δερμάτινα ξέρεις τι άλλο μου έκανε εντύπωση;

Τα πολλά Cartolerie της, ένα είδος παραδοσιακού βιβλιοπωλείου.

Θα βρεις δερματόδετα σημειωματάρια με ιδιαίτερο χαρτί, σετ με βουλοκέρι, πένες, είδη γραφικής ύλης, βγαλμένα όλα από άλλη εποχή.

(Μήπως να σταματήσω να στέλνω e-mails και να ξεκινήσω την κλασσική αλληλογραφία που θα βάζω βουλοκέρι με τα αρχικά μου;

Το βρήκα, θα στείλω ερωτική επιστολή στον άνδρα μου????????)

Αυτά τα μαγαζάκια λοιπόν είναι για “ψαγμένους”, μέρη που θα εκτιμήσεις την ανθρώπινη δεξιοτεχνία, σε έναν κόσμο που κυριαρχεί το πλαστικό και η mass production.

 

Τι μου έμεινε από τη Φλωρεντία;

Είναι κουραστική, έχει ουρές, δεν είναι φτηνή, νιώθεις πολλές στιγμές αμόρφωτος στα καλλιτεχνικά, έχει υπερβολικά πολλούς τουρίστες.

Είναι μια πόλη που την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά όμως, όταν βλέπεις όλη αυτή την ομορφιά των μουσείων, την ponte vecchio,  τα γραφικά στενά, τα μαγαζιά με τα καλόγουστα ρούχα και αξεσουάρ.

Έχει άπειρα να δεις και να θαυμάσεις και όσες φορές και να πας θα έχει κάτι καινούργιο να σ’ εντυπωσιάσει.

Και την ώρα που δύει ο ήλιος, το φως πέφτει στον ποταμό Άρνο και στην πόλη με τρόπο που την κάνει ακόμη πιο όμορφη.

Προσπάθησα να σου μεταφέρω κάποιες μόνο από τις έντονες στιγμές που έζησα στην πόλη αυτή, είναι τόσο πολλές που θα μπορούσα να γράψω βιβλίο.

Αν έχεις πάει στη Φλωρεντία, πες μου τις εντυπώσεις σου, μ' ενδιαφέρουν πολύ.

Φιλιά,

Άντζυ

Αφήστε ένα σχόλιο για το άρθρο