Αυτό το ταξίδι στην Ιταλία, δεν ήταν όπως το περίμενα

22 Mar 2026 #μουσεία #ραβιόλια #κανόλι #πίτσα #πίζα #Φλωρεντία #αναγέννηση #Ιταλία #ταξίδι

Όταν σκέφτεσαι να κάνεις σόλο ταξίδι, έστω και με γκρουπ, το μυαλό σου κάνει πάρτι:

"κι αν είναι όλοι ζευγάρια;",

"κι αν δεν ταιριάξω με κανέναν;"

Αυτά σκεφτόμουν κι εγώ πριν κάνω το ταξίδι αυτό στην Τοσκάνη, με γκρουπ.

Όμως, δεν ήταν καθόλου όπως το περίμενα.

Ήταν από τα ωραιότερα ταξίδια της ζωής μου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ανοιχτοί, χαλαροί σε τέτοια ταξίδια.

Θέλουν να δουν, να ζήσουν, να γνωρίσουν και να γνωριστούν.

Είχα την ευτυχία να γνωρίσω και να κάνω στενή παρέα με την Τατιάνα, μια εικαστικό που πρόσφατα συνταξιοδοτήθηκε.

Μια πολύ γλυκιά ύπαρξη, που με βοήθησε  να καταλάβω λίγο την τέχνη και την κουλτούρα της περιοχής, μια και στον τομέα αυτό υστερώ τραγικά.

(Να φανταστείς, είχα κρεμάσει κάθετα και όχι οριζόντια έναν πίνακα στο σπίτι μου, ώσπου μια φίλη μου ζωγράφος μου το επισήμανε, tragic!).

Αnyway, η πρώτη στάση του ταξιδιού ήταν η Ασίζη και το περίφημο μοναστήρι.

Δεν την ήξερα καθόλου, γνώριζα μόνο για τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, από τον οποίο εμπνεύστηκε και ο Καζαντζάκης τον "Φτωχούλη του Θεού".

 

Είναι από τα μέρη που αποπνέουν ηρεμία, και μια αίσθηση πως ο χρόνος κυλά πιο αργά.

Πέτρινα δρομάκια, καμπάνες, καλόγριες και καλόγεροι να κυκλοφορούν αμέριμνοι.

Κατεβάζεις τους ρυθμούς σου αβίαστα, απαλά.

Το μόνο που με χάλασε κάπως ήταν οι πάρα πολλοί "προσκυνητές", που ήρθαν για τα 800 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Φραγκίσκου.

Αν πιστεύεις πως έχεις δει σε ελληνικά μοναστήρια πολύ κόσμο, τότε δεν είδες τίποτε.

Μιλιούνια περίμεναν υπομονετικά στο αγιάζι, και οι μισοί απ' αυτούς δε θα προλάβαιναν να προσκυνήσουν μια και οι πόρτες θε έκλειναν σε λίγες ώρες.

Άσε που περνούσαν κι από αυστηρό έλεγχο.

Συνεχίσαμε και διανυκτερεύσαμε στην Περούτζια, μια όμορφη φοιτητούπολη.

Η πόλη έχει ένα αυθεντικό, καθόλου στημένο vibe.

Δεν είχα και μεγάλες προσδοκίες, αλλά μου άρεσε πολύ.

Είναι αληθινή, καθημερινή, βλέπεις πώς ζουν οι κάτοικοι της χώρας, δεν έχει πολλούς τουρίστες.

Και παράλληλα οι φοιτητές της δίνουν αυτή τη ζωντάνια, την αισιοδοξία της νιότης, την ανεμελιά.

Νιώθεις άνετα, όμορφα.

Το φαγητό ήταν εξαιρετικό και οι τιμές τίμιες.

Τα γεμιστά μου ραβιόλια με σπανάκι και ρικότα ήταν πεντανόστιμα και η μερίδα ήταν γενναιόδωρη.

Τα καταβρόχθισα μέχρι την τελευταία μπουκιά. Σιγά μη με νοιάξει η χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια...

Θα ήθελα να μείνω 1-2 μέρες ακόμη στη χαλαρή αυτή πόλη, λυπήθηκα που φύγαμε τόσο γρήγορα!

Επόμενη στάση η Σιένα, στην περιοχή της Τοσκάνης, 50 χλμ. περίπου από τη Φλωρεντία.

Είναι χτισμένη σε μια ονειρική τοποθεσία πάνω σε λόφους, ανάμεσα σε αμπελώνες κι ελιές.

Ετρουσκικός οικισμός, ρωμαϊκή πόλη, και στο Μεσαίωνα ανταγωνιζόταν τη Φλωρεντία.

Αποδυναμωμένη από την πανώλη, που θέρισε την Ευρώπη το 14ο αιώνα, πέρασε σταδιακά στον έλεγχο της Φλωρεντίας.

Αυτό που την κάνει μοναδική είναι ότι, επειδή "πάγωσε" η ανάπτυξή της μετά το Μεσαίωνα, έχει μείνει σχεδόν ανέπαφη.

Δεν ήξερα πού να πρωτοκοιτάξω: στα πέτρινα σπίτια, στις μαρμάρινες λεπτομέρειες, στα μαγαζάκια με τα τοπικά προϊόντα και το περίφημο Chianti.

Και βέβαια στην κεντρική πλατεία σε σχήμα κοχυλιού, που φιλοξενεί 2 φορές το χρόνο, το Palio di Sena.

Έναν αγώνα αλόγων που είναι φουλ drama ανάμεσα στις γειτονιές της πόλης, νομίζω είναι 17.

Χάθηκα στα στενά της και βρέθηκα σε μια μικρή τρατορία με σπιτικό φαγάκι και υπέροχο τιραμισού.

Στη Σιένα έζησα σε μια άλλη εποχή, έστω και για λίγες ώρες.

 

Μετά τη Σιένα, φτάσαμε στο χωριό San Gimignano, που είχε "δίδυμους πύργους", αιώνες πριν τη Νέα Υόρκη.

Είναι κυριολεκτικά ένα ταξίδι στο χρόνο.

Περπατάς στα λιθόστρωτα στενά και μόλις σηκώσεις τα μάτια σου, αντικρίζεις τους περίφημους μεσαιωνικούς πύργους, τους πέτρινους "ουρανοξύστες".

Ήταν σύμβολα πλούτου και δύναμης, όσο πιο ψηλός ο πύργος, τόσο πιο ισχυρή η οικογένεια που τον είχε.

Αυτοί οι πύργοι δημιουργούν ένα σχεδόν κινηματογραφικό σκηνικό, ανάμεσα στους λόφους της Τοσκάνης με τα κυπαρίσσια.

Οι πλούσιοι λοιπόν της εποχής, όπως και σήμερα, ανταγωνίζονταν μεταξύ τους κι έχτιζαν όλο και πιο ψηλούς πύργους.

Μέχρι που... ήρθε η πανούκλα, και προσγειώθηκαν όλοι, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Από τους περίπου 70, σήμερα είναι όρθιοι μόνο 14, αρκετά εντυπωσιακοί ομολογώ.

Στο πολύ γραφικό αυτό χωριό, θα βρεις κι  εξαιρετικά παγωτά, σύμφωνα με τους τουριστικούς οδηγούς.

Εγώ έφαγα πάντως τιραμισού και ήταν μπουκιά και συχώριο.

Εδώ θα σταματήσω, για να μη σε κουράσω.

Σ' επόμενο άρθρο θα σου μιλήσω για την εμπειρία μου στη Φλωρεντία, που από μόνη της είναι ένα ανοιχτό Μουσείο Αναγεννησιακής Τέχνης.

Όσα και να σου γράψω γι' αυτήν, δε νομίζω πως θα μπορέσω να τα καλύψω όλα.

Τα λέμε σύντομα.

Φιλιά,

Άντζυ

Υ.Γ. Εσύ πέρασες σε κάποιο ταξίδι διαφορετικά απ' ότι περίμενες;

Γράψτο μου στα σχόλια!

Αφήστε ένα σχόλιο για το άρθρο